Tertulia de Rebotica é una obra literaria de Francisco Cabo Pastor, que se presenta en oito secciones independientes: Medicina humorística , Poesía pedagóxicas , Retratos e bosquexos , Cantos de verderón , Dedicatorias galénicas , Poesías eugénicas , Psiquiatría e El fin ea fin (poema). Una obra explora, con un enfoque crítico y literario, diversos aspectos de la veterinaria y de las ciencias relacionadas, integrando elementos de humor, poesía y reflexión social. Influída por autores como Antonio de Valbuena e Benito Pérez Galdós, una obra publícase por partes debido a la extensión del proyecto y a la condición de cegueira del autor, o que dificulta la producción de publicaciones extensas. Cada sección puede disfrutar de manera independiente, ofreciendo al lector una experiencia variada y profunda.
Francisco Cabo Pastor fue un médico, escritor y activista cultural que nació en Ferrol el año 1872. Persoeiro fundamental na fundación das Irmandades da Fala en Ferrol (15 de abril de 1917) e da Solidaridade Galega, dirixida polo seu amigo y compatriota local Rodrigo Sanz. Formouse na escola de Artes e Oficios desde el año 1888, pasando a estudiar a carreira de medicina en Santiago, doutorandose no el año 1905. Exerceu nas localidades de Ferrol, Ares e As Pontes, componiendo una letra do himno nesta última ciudade. Además, forma parte del Claustro de la Universidad de Santiago y publica varios trabajos profesionales como “Progreso Médico”, “Gaceta Farmacéutica Española” y “Sociedad Española de Higiene” sendo premiados algunos de ellos.
Na súa faceta escritora destacou pola súa defensa da lingua e identidade galega en diferentes publicaciones periódicas, como “El Correo Gallego”, “Galicia” e “Juventud”, de Ferrol; “Cultura Campesina”, de Fene; “La Antorcha”, de Cedeira, y “A Nosa Terra”, de Coruña. Escribiu poesía, narrativa e ensayo en galego e castelán, enviando «Semprenoiva» (1923) a súa obra máis recoñecida. Tamén foi xornalista y conferenciante, cun estilo combativo contra el caciquismo. A causa de una enfermidade quedou cego cando tiña 50 años, falecendo el 16 de marzo de 1973 á lonxeva idade de 101 años.

Francisco Cabo Pastor foi un médico, escritor e activista cultural que naceu en Ferrol no ano 1872. Persoeiro fundamental na fundación das Irmandades da Fala en Ferrol (15 de Abril de 1917) e da Solidaridade Galega, dirixida polo seu amigo e compatriota local Rodrigo Sanz. Formouse na escola de Artes e Oficios desde o ano 1888, pasando a estudar a carreira de medicina en Santiago, doutorandose no ano 1905. Exerceu nas localidades de Ferrol, Ares e As Pontes, compoñendo a letra do himno nesta última cidade. Ademais, formou parte do Claustro da Universidade de Santiago onde publicou varios traballos profesionais como “Progreso Médico”, “Gaceta Farmacéutica Española” e ”Sociedad Española de Higiene” sendo premiado algúns deles­.
Na súa faceta escritora destacou pola súa defensa da lingua e identidade galega en diferentes publicacións periódicas, como “El Correo Gallego”, “Galicia” e “Juventud”, de Ferrol; “Cultura Campesina”, de Fene; “La Antorcha”, de Cedeira, e “A Nosa Terra”, da Coruña. Escribiu poesía, narrativa e ensaio en galego e castelán, sendo «Semprenoiva» (1923) a súa obra máis recoñecida. Tamén foi xornalista e conferenciante, cun estilo combativo contra o caciquismo. A causa dunha enfermidade quedou cego cando tiña 50 anos, falecendo o 16 de Marzo de 1973 á lonxeva idade de 101 anos.

Colección de fotografías da "Sociedad Española de Construcción Naval" (SECN) de Ferrol , constituida no ano 1908 para a construción de buques para a Armada Española, obteniendo una concesión dos arsenais de Ferrol e Cartaxena e dos talleres de "La Carraca" en Cádiz.
A SECN nace como consecuencia de la Ley del 8 de enero de 1908 que reorganizó los Servizos da Mariña. Para Ferrol sinalaba a construcción dun dique de grandes dimensiones, o dragado da dársena do Arsenal a oito metros, a instalación de centrales eléctricas e, o máis importante, a construcción de dúas gradas para grandes buques.
Ferrol recibió como mayores inversiones. Foron indudabelmente de importancia como obras civís como referentes á construcción de acoirazados. Entre xullo de 1909 ea botadura do "Acorazado España", en febrero de 1912, construíronse as dúas gradas previstas, iniciouse o dragado da dársena, ea construcción do dique "Reina Victoria Eugenia". Ao mesmo tempo, a contrución do muelle de descarga de materialis no estaleiro, tivo una prioridade moi alta para a realización das nuevas construcciones.
A Sociedade Española de Construcción Naval fue creada como compañía anónima mercantil el 18 de agosto de 1908, e definitivamente constituida el 1 de mayo de 1909.
En alta dirección dos trabajos en Ferrol estaba encomendada a Harry James Spires (xefe de máquinas do estaleiro), Archibald Jack Campbell (director da factoría), Miguel rechea (xefe do departamento de buques) y John Orr (xefe de estudios de máquinas). Para a relación da Sociedade cós representantes da Mariña e demáis entidades foi nomeado o capitán de navío Miguel de Aguirre.
A SECN continúa recibiendo encargos de construcción de buques de guerra aprobados nos sucesivos programas navais, convertiéndose no proveedor oficioso de la Armada. No año 1915 amplía su actividad de construcción de buques mercantes y equipos diversos.
Durante una guerra civil se produjo un paron na actividade da Sociedade, perde o control dos estaleiros militares de Ferrol e Cartaxena (nacionalizados polo Estado) y, en el año 1969, desaparece ao fusionarse con Ascasa (Astilleros de Cádiz) ea Compañía Euskalduna de Bilbao.